با تشکر از سایت "جمعی از فعالین کارگری" برای فراهم آوردن امکان و فرصتی تا افراد و گروه های منتسب یا وابسته به طبقه کارگر نظرات و خواستهای خود را طرح کرده به مبارزه بگذارند. این خود فرصتی است تا در این آشفته بازار عرض اندام طبقات گوناگون حداقل بخش مشخص تری از جامعه تحت چارچوب معینی خود را مطرح بنماید.

با وجودیکه رسالت طبقه کارگر نجات کل بشریت، تغییر انقلابی تمام جامعه بشری برای بنای جامعه جهانی کمونیستی است، با این حال صرف کارگر بودن یا منتسب بودن به طبقه کارگر بمعنای درک این مسئولیت یا خیلی جدی تر بمعنای پیاده کردن این مسئولیت نیست. گذشته از لایه بندی های مختلف درون طبقه و با اهمیت ویژه تفاوت بین کارگران آریستوکرات با باقی لایه های طبقه کارگر، همچنین گرایشات فکری گوناگونی در رابطه با طبقه کارگر وجود دارد؛ آنهائیکه در سندیکا های زرد متشکل میشوند یا در شوراهای اسلامی تا گروه هائی مثل اکثریتی ـ توده ای های خائن یا ترتسکیست ها تا آنهائی که در سندیکاهای سرخ یا گروه های مارکسیست ـ لنینیست یا مائوئیست... سازمان می یابند. همه اینان خود را در رابطه با طبقه کارگر مطرح میکنند. بدون در نظر گرفتن گرایشات مختلف در عین حال نادیده گرفتن تفاوت آگاهی "کارگر در خود" و "کارگربرای خود"، آنوقت با ساده لوحی گفته میشود "کارگران خودشان میدانند چه میگویند یا چه می خواهند"!!! این ساده لوحی خیلی بیشتر در مورد آنانی که میگویند"مردم بهتر از هرکسی میدانند چه میکنند یا چه می خواهند" صادق است. سهند شایان در گاهنامه سیاسی تبلیغاتی کارگران کمونیست میگوید: "...مردم تنها از خودشان می آموزند و از تجارب خودشان بهره می گیرند...تا حالا از نبود رهبری شکایت میشد اما مردم ثابت کردند که اتفاقأ وجود رهبری مانع انکشاف و تحرک آنها میشود..." (توجه داشته باشید بحث بر سر رهبری بعنوان یک مولفه در مبارزه طبقاتی مطرح است.)  و وقتی احمد فارسی در همان نشریه دنبال چنین خطی می افتد راحت مینویسد: "...چه طبقه کارگر بخواهد و چه نخواهد، این جنبش بوجود آمده و درگیری ها به محله زندگی اش کشیده شده، و فرزندان و زنان و همسایگان را در گیر کرده است..." ا حمد فارسی براحتی چندین کارگر را با طبقه کارگر معادل میگیرد و خیلی راحت کارگر میشود مردی که زن و بچه اش در خانه منتظرش نشسته است! لابد کارگر زن موردی استثنائی است!

چاشنی تئوری" مردم بهتر از هر رهبری میدانند" نیز اینجا و انجا دفاع خجالتی از دنباله روی از اسلام سبز و زور تپان کردن آن بخورد مردم بعنوان مهارت تاکتیکی ایضأ همان مردم میباشد. شعار الله اکبر و خواندن نماز جمعه بحساب فراست مردم گذاشته میشود. و از قضا این ها همان جماعتی هستند که طی سی سال گذشته روی کار آمدن خمینی مرتجع را نه بر اثر تلاش های غرب بلکه بحساب "جنبش" چپ میگذاشتند و حالا درست برعکس همان برچسب ننگ را جزء آگاهی و فراست مردم بحساب می آورند.

سهند شایان در همان نشریه برای آنکه آب پاکی را روی دست طبقه کارگر! بریزد میگوید:" سالهای قرن بیستم دوران تفوق اندیشه ای بود...که عملأ ربطی به مارکسیسم و سوسیالیسم علمی نداشت و در واقع...به جرات میتوان گفت این احزاب بشریت را سانتی متری هم بسوی کمونیسم هدایت نکرده اند..." منظور شایان انقلاب کبیر اکتبر تحت رهبری حزب بلشویک لنینی و انقلابات پرولتری چین منجمله انقلاب کبیر فرهنگی پرولتاریا تحت رهبری حزب کمونیست مائوئیستی است. در اینجا ضرورتی ندارد در مورد دستاوردهای آن انقلابات صحبت شود،چرا که بغض آقای شایان قابل درک است. اما نتیجه شکست ها و نبود دیکتاتوری پرولتاریا برای کل بشریت ضایعه ای است که یکی از نتایجش دور گرفتن بلبل هائی مانند آقای شایان است. آقای شایان باید توجه داشته باشند که امروزه چپ های واخورده منجمله و بیشتر از هر کسی اکثریتی ـ توده ای های خائن خاک بر روی تجارب گرانبها و بخون بدست آمده پرولتاریای جهانی ریخته، مبلغ تئوری های غیر و یا ضدمارکسیستی شده اند.

در مرکز بحث ها و حملات این جماعت علیه مارکسیسم حمله به علمی بودن مارکسیسم و مسئله قهر طبقاتی برای در هم شکستن ماشین سرکوب دولتی قرار دارد.

دشمنی کینه توزانه علیه کتاب "چه باید کرد" لنین و حزب لنینی مشخصه تمام کسانی است که مارکسیسم را بعنوان علم، علمی که طبقه کارگر برای بسرانجام رسانیدن رسالت تاریخی و جهانی اش بدان نیاز دارد، قبول ندارند. تئوری های ضدخشونت اینان در زمانیکه مردم دنیا بواسطه پیشرفت های حیرت انگیز وسائل ارتباط جمعی بعینه میبینند چگونه قدرت های امپریالیستی با شخم زدن عراق و افغانستان دولت تعیین میکنند و دولت میسازند،واقعأ حیرت انگیز است. "پیام ندای سرخ شماره 1" مثلأ میگوید: ..همچنین با هرگونه اعمال خشونت و ترویج آن نیز در جامعه مخالفیم. بنابراین، هر توصیه، طرح و یا پیشنهادی را که بخواهد مردم را به این راه بکشاند مردود دانسته و محکوم میکنیم...ما با ...تقدیر از قاتلان..با دادن گل به ایشان سخت مخالفیم. البته اینکه علیه چنین افرادی اقدامات خشونت آمیز هم بکنیم، مخالفیم"!!!

ویژگی دیگر این جنابان "وطنی بودن" تئوری هایشان است. بالا بری پائین بیائی بحثی از امپریالیسم در تحلیل هایشان پیدا نمی شود. آنرا تحت لوای "تئوری توطئه" رد میکنند. انگار نه انگار که امپریالیستها در مناسبات "درونی" تولید در ایران نقش کنترل کننده دارند. شرکت نفت، نیروگاه اتمی، زرادخانه های تسلیحاتی، پتروشیمی، مخابرات،...عسلویه،و...اینجور جا ها نه کارگر هست و نه ارباب های امپریالیست!

راه حل تمرکز زدائی از قدرت یا "آناتومی دمکراسی مشارکتی" نیز در همان راستای علمی ندیدن مارکسیسم، ظاهرأ جوابی است برای شکست دیکتاتوری پرولتاریا در شوروی و چین. این گونه تحلیل نمی بیند که محاصره امپریالیستی بعلاوه بقدرت رسیدن رویزیونیسم بعلت وجود تمایزات طبقاتی (خاک بورژوازی) در دوران سوسیالیسم، آنطوریکه مائو جمعبندی کرد، دلایل شکست  دیکتاتوری های پرولتری بود. این اشخاص نظیر آقای اسماعیل سپهر با بندهای هزارگانه و کسل کننده آئین نامه ای برای شوراها، سعی میکنند بر مبنای همان تز "مردم (کارگران) خودشان از همه بهتر میدانند چه میخواهند و چه میکنند"، دستور العملی بی برو برگشت برای حکومت کارگری بنویسند.

گردان پرولتری ایران بعنوان بخشی از ارتش جهانی پرولتاریا برخلاف هندوانه زیر بغل دادن افرادی که در نفی ستاد رهبری پرولتاریا این در و آن در میزنند، ارزش گرانبها ترین سلاح خود یعنی حزب را بایستی عمیقأ درک کند. دشمنان مردم ستاد فرماندهی منسجم خود را دارند. در جنگ طبقاتی علیه صف جهانی امپریالیستها و مرتجعین ما نیز به دور اندیش ترین و زبده ترین افراد خود که در حزب کمونیست مان متشکل شده باشند، نیاز داریم. انقلاب پرولتری آگاهانه ترین تحولی است که جامعه بشری بخود دیده است. تئوری های ما یعنی تئوری های مارکسیستی، تئوری های علمی هستند، در نتیجه باید به آن در سطح دستاوردهای کل بشریت برخورد بنمائیم.